مأموریت کرم ها

عاقبت یک کیلو گوشت

عاقبت یک کیلو گوشت

میرزا کریم دادخان مدیر، بعد از گذشت دونیم ماه، چک معاش برج حمل را گرفته به خزانه دار تسلیم نمود و خودش پای پیاده به خانه رفت و با اکت مدیرانه داخل اتاق خود گردید، سه بالشت را زیر آرنج های خود قرار داد و دست زیر گوش دراز کشید.

ادامه نوشته

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۳۸۸ ساعت ۸:۳۱ ق.ظ توسط مبارکشاه شهرام |

مردگی نامه

وقتی لاف و پتاق سیاست سواران و دولت مداران را می شنوم
طنز می نویسم
وقتی به زیبایی طبیعت خیره می شوم و دلم از همه چیز می گیرد، شعر می سرایم
.
وقتی طفلی را می بینم که با بدن معیوب- در پل باغ عمومی- از پاچه های عابرین محکم گرفته گدایی می کند داستان می نویسم.

آری! من چنین مردی هستم و با این ضربه های مشت می خواهم از دندان های دروغ گویان و زورمندان برای شان بلند منزل بسازم.

از لیسه عالی خواجه عبدالله انصاری کابل با تنبه و تیله دوازده پاس برامدم و دانشجوی سال دوم اداره و منجمنت هستم و هم چنان کارمند لیسه عالی حبیبیه البته تا تاریخ 24جدی سال روان(1387) بودم و به جرم کله کشک در روزنامه پیمان،(که در آن روزها سروصدایی داشت و سرانجام بسته شد) منفک شدم.
.
هاراستی! سال تولدم را فراموش کردم؛ درست بیست و چند سال پیش از امروز، در مغاره ی یکی از کوه های پریان 5شیر، همزمان با تولد من، یک بم خوشه ای از شکم طیاره جنگیی روس ها تولد شد و چره ی آن، ناف مرا برید و از اذیت قابله های خانگی بی غم شدم.

تا مدتی، صدای غرّش هواپیما ها مجال شنیدن هیح صدایی را برایم نمی داد؛ حتا صدای ملای پیر قریه را که در گوش هایم آذان می داد؛ شاید از همان رو، امروزه با دموکراسی بازان هم ردیفم.

در طول همین بیست و چندسال جز، بازی"لشپکان" و "شدمک" از جانب سیاست بازان، چیزی دیگری ندیدم.
این بازی، گاهی منجر به "رون" خوانی سیاسی می شد و می خواندند:
"

رون ما چکه چکه / می زنیم خون بچکه"که راستی، چنین هم شد و خون هزاران انسان بی گناه و گنهگار، چکید و در چنین بازار شغالی و "رون خوانی"، مجبور شدم قلم بردارم و بنویسم.
اصلا پس از آشنایی بیشتر با آقایان عثمان عقرب سرگردان، که در ظنز نیش گژدمی دارد و استاد محمد ضیاه کوشا مردی که می شود اورا هزارچهره یا همه کاره بی روزی خواند به این غم ککر شدم و نمی دانم من بلای جان طنز شدم یا طنز بلای جان من؟
در ماهنامه ی زنبیل غم، هفته نامه های سلام، قله ی آرزو، نوای قلم،ماه نامه قتقتک و اخیراً روزنامه پیمان، همچنان در برنامه های طنزی رادیویی در رادیو هایی مانند کلید، آیینه، سلام وطندار و تلویزیون های ملی افغانستان و خصوصی طلوع، در برنامه های طنزی مثل "پخته پرانک"، "زنگ خطر"، "زنبیل غم"، "هاونگ" و برنامه لحظه ها نوشته ها و گفته هایی داشتم.
گناه هان من:
1-:ماموریت کرم ها،مجموعه ی طنز، در دست شما
2-نوار شب، مجموعه شعر، چاپ نشده
3:هندو وقاضی، مجموعه داستان های منظوم، طنز، چاپ نشده
4:تیله و تنبه سیاسی، مجموعه طنز، چاپ نشده
5:درد، مجموعه داستان های کوتاه، چاپ نشده.
و نمی دانم که دیگر چه خطایی را مرتکب خواهم شد و چه دسته گل هایی را به آب خواهم داد.
ها، راستی!...فراموشم شد:..سلام، خواننده های عزیز!!

نوشته‌های پیشین

پیوندها

BLOGFA.COM

طنز های کلوله و چپات

عاقبت یک کیلو گوشت

نوشته‌های پیشین

پیوندها